{"id":32157,"date":"2026-10-22T22:34:16","date_gmt":"2026-10-22T20:34:16","guid":{"rendered":"https:\/\/www.ngdcare.nl\/?post_type=kennisbank&p=32157"},"modified":"2026-10-22T22:34:16","modified_gmt":"2026-10-22T20:34:16","slug":"colloidaal-zilver","status":"publish","type":"kennisbank","link":"https:\/\/www.ngdcare.nl\/en\/kennisbank\/colloidaal-zilver\/","title":{"rendered":"Collo\u00efdaal zilver"},"content":{"rendered":"
\n
NGD Care: Kennisbank<\/div>\n

Collo\u00efdaal zilver voor je hond of kat: wat het wel en niet doet, en waar goud, koper en zink passen<\/h1>\n

Collo\u00efdaal zilver wordt vaak verkocht als natuurlijk antibioticum. In dit artikel lees je wat het onderzoek echt laat zien, waarom wij het alleen uitwendig gebruiken, en hoe collo\u00efdaal goud, collo\u00efdaal koper en onze zilver-zinkspray zich daartoe verhouden.<\/p>\n

Door Stefan Veenstra DVM, integratief dierenarts<\/p>\n<\/div>\n

\n
\n

Het korte antwoord<\/p>\n

Collo\u00efdaal zilver kan bij de hond en kat een zinvol uitwendig verzorgingsmiddel zijn voor huid, oren en kleine wondjes. Zilverdeeltjes remmen in het laboratorium bacteri\u00ebn en gisten, ook bacteri\u00ebn uit oorontstekingen bij honden [1]<\/a>[2]<\/a><\/sup>. Maar collo\u00efdaal zilver is geen antibioticum en geen drankje. In Europa is het niet toegestaan als voedingssupplement, omdat de veiligheid bij inname nooit is aangetoond [3]<\/a>[4]<\/a><\/sup>. Wij gebruiken collo\u00efdaal zilver daarom alleen op de huid, in het oor en rond het oog: kort, gericht en met een duidelijk doel. Voor collo\u00efdaal goud en koper is het bewijs bij dieren dunner. Dat zeggen we er eerlijk bij.<\/p>\n<\/div>\n

\n

Drie getallen om te onthouden<\/p>\n\n\n\n
\n
10 \u00b5g<\/div>\n
zilver per milliliter zit er in collo\u00efdaal zilver van 10 ppm. Dat is weinig, en dat is bewust.<\/div>\n<\/td>\n
\n
\u00b1300\u00d7<\/div>\n
meer zilver zit er in een 1% zilversulfadiazine oorpreparaat van de dierenarts.<\/div>\n<\/td>\n
\n
\u00b1100\u00d7<\/div>\n
meer zilver krijgt een dier binnen bij dagelijks 30 ml drinken dan bij drie keer sprayen op de huid.<\/div>\n<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n<\/div>\n

Wat is collo\u00efdaal zilver, en wat is het verschil met ionisch zilver?<\/h2>\n

Collo\u00efdaal zilver is gezuiverd water met zwevende zilverdeeltjes van enkele nanometers groot. Een nanometer is een miljoenste millimeter. Ionisch zilver is water met opgeloste zilverionen: losse zilveratomen met een elektrische lading. In de praktijk bevat elk product een mengsel van beide.<\/p>\n

Collo\u00efdaal betekent dat de deeltjes zo klein zijn dat ze blijven zweven en niet uitzakken. De sterkte wordt uitgedrukt in ppm (parts per million). 10 ppm betekent 10 milligram zilver per liter, oftewel 10 microgram per milliliter.<\/p>\n

De collo\u00efdale producten van NGD Care bestaan alleen uit zuiver metaal en gezuiverd water, zonder bindmiddelen of conserveermiddelen, en wordt elke batch getest in een onafhankelijk ISO-gecertificeerd laboratorium [5]<\/a><\/sup>.<\/p>\n

\n\n\n\n\n\n\n\n\n
Product<\/th>\nSterkte<\/th>\nDeeltjesgrootte (fabrikant)<\/th>\nKleur<\/th>\n<\/tr>\n<\/thead>\n
Collo\u00efdaal zilver<\/strong><\/td>\n10 ppm<\/td>\ngemiddeld 0,65 nm, ongeveer 80% deeltjes<\/td>\namber<\/td>\n<\/tr>\n
Collo\u00efdaal zilver-zinkspray<\/strong><\/td>\n10 ppm zilver + 15 ppm zink<\/td>\nnanodeeltjes<\/td>\nlicht amber<\/td>\n<\/tr>\n
Collo\u00efdaal goud<\/strong><\/td>\n10 ppm<\/td>\ngemiddeld 3,2 nm<\/td>\nrobijnrood<\/td>\n<\/tr>\n
Collo\u00efdaal koper<\/strong><\/td>\n5 ppm<\/td>\nnanodeeltjes<\/td>\nlichtgroen tot geel<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n<\/div>\n

Deze cijfers zijn fabrikantgegevens uit analysecertificaten, geen uitkomsten van wetenschappelijk onderzoek. Ze zeggen iets over zuiverheid en samenstelling, niet over werkzaamheid bij een dier.<\/p>\n

Werken alleen deeltjes, en ionen niet?<\/h3>\n

Dat wordt vaak beweerd, maar het is te simpel. Zilverdeeltjes werken voor een groot deel doordat ze aan hun oppervlak langzaam zilverionen afgeven [6]<\/a><\/sup>. Hoe kleiner het deeltje, hoe groter het oppervlak en hoe gelijkmatiger die afgifte. In onderzoek met elektronenmicroscopie hechtten vooral deeltjes van 1 tot 10 nanometer zich direct aan bacteri\u00ebn [1]<\/a><\/sup>. Het voordeel van goede deeltjes is dus vooral een stabiele, langzame afgifte en een product dat lang hetzelfde blijft. Het is geen totaal ander werkingsmechanisme.<\/p>\n

Hoe remt zilver bacteri\u00ebn?<\/h3>\n

Zilverionen binden aan zwavelgroepen in eiwitten en enzymen van de bacterie. Daardoor raken celwand, stofwisseling en DNA-kopi\u00ebren verstoord. Daarnaast ontstaat in de bacterie oxidatieve stress<\/span>, een overmaat aan agressieve zuurstofmoleculen die de cel beschadigen [6]<\/a><\/sup>. Dit mechanisme is breed: het maakt geen onderscheid tussen een ziekteverwekker en een nuttige bacterie. Dat is precies waarom het op de huid bruikbaar is en in de darm een probleem.<\/p>\n

Werkt collo\u00efdaal zilver bij de hond? Wat het onderzoek laat zien<\/h2>\n

In het laboratorium wel. In de dierenpraktijk is collo\u00efdaal zilver zelf nauwelijks onderzocht. Het meeste klinische bewijs komt van zilververbindingen die dierenartsen al jaren gebruiken, zoals zilversulfadiazine in oorpreparaten.<\/p>\n

Collo\u00efdaal zilver bij oorontsteking bij de hond<\/h3>\n

Een oorontsteking van de buitenste gehoorgang heet otitis externa. Bae en collega’s (2017) testten zilvernanodeeltjes op bacteri\u00ebn en gisten uit oren van honden met otitis externa. Het effect hing duidelijk af van de dosis. Bacteri\u00ebn die resistent waren tegen antibiotica, groeiden bij 5 microgram zilver per milliliter gewoon door. Bij 15 microgram per milliliter werd bijna alles gedood [2]<\/a><\/sup>.<\/p>\n

Collo\u00efdaal zilver van 10 ppm bevat 10 microgram per milliliter. Dat zit precies tussen die twee waarden in. In een ontstoken oor wordt het bovendien verdund door oorsmeer, pus en vocht. Ter vergelijking: in een studie met 36 Pseudomonas-stammen uit hondenoren lag de remmende concentratie van zilversulfadiazine tussen 1 en 64 microgram per milliliter, ver onder de concentratie in een 1% preparaat van de dierenarts [7]<\/a><\/sup>.<\/p>\n

\n\n\n\n\n\n\n\n
Product of test<\/th>\nHoeveelheid<\/th>\nWat betekent dat?<\/th>\n<\/tr>\n<\/thead>\n
Collo\u00efdaal zilver 10 ppm<\/strong><\/td>\n10 \u00b5g zilver per ml<\/td>\nZit tussen de dosis die resistente oorbacteri\u00ebn in het lab niet en wel remde<\/td>\n<\/tr>\n
Zilvernanodeeltjes in het lab (Bae 2017)<\/strong><\/td>\n5 en 15 \u00b5g per ml<\/td>\n5 \u00b5g was onvoldoende bij resistente bacteri\u00ebn, 15 \u00b5g remde bijna alles [2]<\/a><\/sup><\/td>\n<\/tr>\n
1% zilversulfadiazine (dierenarts)<\/strong><\/td>\n10.000 \u00b5g zilversulfadiazine per ml, waarvan ongeveer 3.000 \u00b5g zilver<\/td>\nRuim boven de remmende concentratie voor Pseudomonas [7]<\/a><\/sup><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n<\/div>\n

Onze conclusie: collo\u00efdaal zilver is geen vervanging voor oormedicatie bij een etterige, pijnlijke of stinkende oorontsteking. Het past wel bij lichte irritatie, bij de verzorging van de oorschelp en tussen opvlammingen door, nadat het oor goed is schoongemaakt.<\/p>\n

Waarom een schoon oor en de biofilm zoveel uitmaken<\/h3>\n

Bacteri\u00ebn in een chronisch oor zitten vaak in een biofilm<\/span>: een slijmlaag waarin ze beschermd samenleven. Zilver bereikt bacteri\u00ebn in een biofilm veel moeilijker dan losse bacteri\u00ebn. In een laboratoriumstudie uit 2025 werd zilversulfadiazine duidelijk effectiever tegen Pseudomonas uit hondenoren als het werd gecombineerd met een oorreiniger met Tris-EDTA en NAC<\/span> (N-acetylcyste\u00efne), stoffen die de biofilm losmaken [8]<\/a><\/sup>. Dat is een les die ook voor collo\u00efdaal zilver geldt: eerst reinigen en de biofilm aanpakken, dan pas zilver.<\/p>\n

Collo\u00efdaal zilver op wondjes<\/h3>\n

Bij mensen is zilver op wonden goed onderzocht. Een Cochrane-review van 26 studies vond geen overtuigend bewijs dat zilverhoudende verbanden of cr\u00e8mes wondinfecties voorkomen of de genezing versnellen. E\u00e9n studie zag minder infecties met zilvernitraat, drie studies zagen juist meer infecties met zilversulfadiazine [9]<\/a><\/sup>. Zilver op een wond is dus geen garantie. Schoonhouden, beschermen en tijdig een dierenarts bij diepe, vieze of bijtwonden blijven de basis.<\/p>\n

Mag je collo\u00efdaal zilver aan je hond of kat laten drinken?<\/h2>\n

Nee, dat raden wij af. Op internet staan adviezen om dagelijks collo\u00efdaal zilver te drinken of in de waterbak te doen. Daar zijn vijf goede redenen tegen.<\/p>\n

    \n
  1. De veiligheid is nooit aangetoond.<\/strong> Collo\u00efdaal zilver mag sinds 2002 niet in voedingssupplementen worden gebruikt, omdat het niet op de Europese lijst van toegestane mineralen staat. De Europese voedselautoriteit EFSA<\/a> beoordeelde zilverhydrosol (een ander woord voor collo\u00efdaal zilver) in 2008 en opnieuw in 2018. Beide keren waren de gegevens onvoldoende om opname en veiligheid te beoordelen [3]<\/a>[4]<\/a><\/sup>. Voor honden en katten bestaat dat bewijs evenmin.<\/li>\n
  2. Zilver stapelt zich op.<\/strong> Langdurige inname van zilver kan leiden tot argyrie: een blijvende grijsblauwe verkleuring van huid en slijmvliezen. Bij het oog heet dat argyrose [10]<\/a><\/sup>. Bij mensen zijn gevallen beschreven na maandenlang drinken van collo\u00efdaal zilver [11]<\/a><\/sup>. Metallisch zilver lijkt minder schadelijk dan opgeloste zilverzouten [10]<\/a><\/sup>, maar minder schadelijk is iets anders dan onschadelijk.<\/li>\n
  3. Het verschil in dosis is groot.<\/strong> Wie dagelijks 30 ml collo\u00efdaal zilver van 10 ppm laat drinken, geeft 300 microgram zilver per dag. Dat is ruim 100 milligram per jaar. Drie keer sprayen op de huid (samen ongeveer 0,3 ml) is ongeveer 3 microgram, en daarvan dringt via intacte huid maar een heel klein deel het lichaam binnen [12]<\/a><\/sup>. Drinken geeft dus zo’n honderd keer meer zilver, en dat zilver komt ook nog eens rechtstreeks in de darm.<\/li>\n
  4. Zilver kiest geen kant in de darm.<\/strong> Het werkingsmechanisme van zilver is breed [6]<\/a><\/sup>. Er is geen onderzoek dat laat zien dat zilver in de darm alleen de verkeerde bacteri\u00ebn raakt. Wie de darmflora wil ondersteunen, werkt aan herstel en diversiteit, niet met een breedwerkend middel.<\/li>\n
  5. Ook tegen zilver ontstaat resistentie.<\/strong> Bacteri\u00ebn kunnen zilver actief naar buiten pompen. De genen daarvoor liggen vaak op verplaatsbare stukjes DNA, soms samen met genen voor antibioticaresistentie [6]<\/a><\/sup>. Pan\u00e1\u010dek en collega’s (2018) lieten zien dat E. coli na herhaald contact met zilvernanodeeltjes het eiwit flagelline ging maken, waardoor de deeltjes aan elkaar gingen klonteren en hun werking verloren [13]<\/a><\/sup>. Elke dag een beetje zilver is daarom precies de verkeerde strategie.<\/li>\n<\/ol>\n
    \n

    Wordt het erger na het starten?<\/p>\n

    Sommige aanbieders noemen een verergering na de start een herxheimerreactie: een teken dat het middel aanslaat. Bij een dier is dat geen veilig uitgangspunt. Een dier kan niet vertellen wat het voelt. Wordt de huid roder, het oor pijnlijker of wordt je dier sloom of ziek? Stop dan en laat je dier nakijken.<\/p>\n<\/div>\n

    Hoe veilig is collo\u00efdaal zilver op de huid, in het oor en rond het oog?<\/h2>\n

    Uitwendig en kortdurend gebruikt is het risico laag. Er zijn wel een paar duidelijke grenzen.<\/p>\n