NGD Care: Kennisbank

Colloïdaal zilver voor je hond of kat: wat het wel en niet doet, en waar goud, koper en zink passen

Colloïdaal zilver wordt vaak verkocht als natuurlijk antibioticum. In dit artikel lees je wat het onderzoek echt laat zien, waarom wij het alleen uitwendig gebruiken, en hoe colloïdaal goud, colloïdaal koper en onze zilver-zinkspray zich daartoe verhouden.

Door Stefan Veenstra DVM, integratief dierenarts

Het korte antwoord

Colloïdaal zilver kan bij de hond en kat een zinvol uitwendig verzorgingsmiddel zijn voor huid, oren en kleine wondjes. Zilverdeeltjes remmen in het laboratorium bacteriën en gisten, ook bacteriën uit oorontstekingen bij honden ^[1][2]. Maar colloïdaal zilver is geen antibioticum en geen drankje. In Europa is het niet toegestaan als voedingssupplement, omdat de veiligheid bij inname nooit is aangetoond ^[3][4]. Wij gebruiken colloïdaal zilver daarom alleen op de huid, in het oor en rond het oog: kort, gericht en met een duidelijk doel. Voor colloïdaal goud en koper is het bewijs bij dieren dunner. Dat zeggen we er eerlijk bij.

Drie getallen om te onthouden

10 µg

zilver per milliliter zit er in colloïdaal zilver van 10 ppm. Dat is weinig, en dat is bewust.

±300×

meer zilver zit er in een 1% zilversulfadiazine oorpreparaat van de dierenarts.

±100×

meer zilver krijgt een dier binnen bij dagelijks 30 ml drinken dan bij drie keer sprayen op de huid.

Wat is colloïdaal zilver, en wat is het verschil met ionisch zilver?

Colloïdaal zilver is gezuiverd water met zwevende zilverdeeltjes van enkele nanometers groot. Een nanometer is een miljoenste millimeter. Ionisch zilver is water met opgeloste zilverionen: losse zilveratomen met een elektrische lading. In de praktijk bevat elk product een mengsel van beide.

Colloïdaal betekent dat de deeltjes zo klein zijn dat ze blijven zweven en niet uitzakken. De sterkte wordt uitgedrukt in ppm (parts per million). 10 ppm betekent 10 milligram zilver per liter, oftewel 10 microgram per milliliter.

De colloïdale producten van NGD Care bestaan alleen uit zuiver metaal en gezuiverd water, zonder bindmiddelen of conserveermiddelen, en wordt elke batch getest in een onafhankelijk ISO-gecertificeerd laboratorium ^[5].

Product	Sterkte	Deeltjesgrootte (fabrikant)	Kleur
Colloïdaal zilver	10 ppm	gemiddeld 0,65 nm, ongeveer 80% deeltjes	amber
Colloïdaal zilver-zinkspray	10 ppm zilver + 15 ppm zink	nanodeeltjes	licht amber
Colloïdaal goud	10 ppm	gemiddeld 3,2 nm	robijnrood
Colloïdaal koper	5 ppm	nanodeeltjes	lichtgroen tot geel

Deze cijfers zijn fabrikantgegevens uit analysecertificaten, geen uitkomsten van wetenschappelijk onderzoek. Ze zeggen iets over zuiverheid en samenstelling, niet over werkzaamheid bij een dier.

Werken alleen deeltjes, en ionen niet?

Dat wordt vaak beweerd, maar het is te simpel. Zilverdeeltjes werken voor een groot deel doordat ze aan hun oppervlak langzaam zilverionen afgeven ^[6]. Hoe kleiner het deeltje, hoe groter het oppervlak en hoe gelijkmatiger die afgifte. In onderzoek met elektronenmicroscopie hechtten vooral deeltjes van 1 tot 10 nanometer zich direct aan bacteriën ^[1]. Het voordeel van goede deeltjes is dus vooral een stabiele, langzame afgifte en een product dat lang hetzelfde blijft. Het is geen totaal ander werkingsmechanisme.

Hoe remt zilver bacteriën?

Zilverionen binden aan zwavelgroepen in eiwitten en enzymen van de bacterie. Daardoor raken celwand, stofwisseling en DNA-kopiëren verstoord. Daarnaast ontstaat in de bacterie oxidatieve stress, een overmaat aan agressieve zuurstofmoleculen die de cel beschadigen ^[6]. Dit mechanisme is breed: het maakt geen onderscheid tussen een ziekteverwekker en een nuttige bacterie. Dat is precies waarom het op de huid bruikbaar is en in de darm een probleem.

Werkt colloïdaal zilver bij de hond? Wat het onderzoek laat zien

In het laboratorium wel. In de dierenpraktijk is colloïdaal zilver zelf nauwelijks onderzocht. Het meeste klinische bewijs komt van zilververbindingen die dierenartsen al jaren gebruiken, zoals zilversulfadiazine in oorpreparaten.

Colloïdaal zilver bij oorontsteking bij de hond

Een oorontsteking van de buitenste gehoorgang heet otitis externa. Bae en collega’s (2017) testten zilvernanodeeltjes op bacteriën en gisten uit oren van honden met otitis externa. Het effect hing duidelijk af van de dosis. Bacteriën die resistent waren tegen antibiotica, groeiden bij 5 microgram zilver per milliliter gewoon door. Bij 15 microgram per milliliter werd bijna alles gedood ^[2].

Colloïdaal zilver van 10 ppm bevat 10 microgram per milliliter. Dat zit precies tussen die twee waarden in. In een ontstoken oor wordt het bovendien verdund door oorsmeer, pus en vocht. Ter vergelijking: in een studie met 36 Pseudomonas-stammen uit hondenoren lag de remmende concentratie van zilversulfadiazine tussen 1 en 64 microgram per milliliter, ver onder de concentratie in een 1% preparaat van de dierenarts ^[7].

Product of test	Hoeveelheid	Wat betekent dat?
Colloïdaal zilver 10 ppm	10 µg zilver per ml	Zit tussen de dosis die resistente oorbacteriën in het lab niet en wel remde
Zilvernanodeeltjes in het lab (Bae 2017)	5 en 15 µg per ml	5 µg was onvoldoende bij resistente bacteriën, 15 µg remde bijna alles ^[2]
1% zilversulfadiazine (dierenarts)	10.000 µg zilversulfadiazine per ml, waarvan ongeveer 3.000 µg zilver	Ruim boven de remmende concentratie voor Pseudomonas ^[7]

Onze conclusie: colloïdaal zilver is geen vervanging voor oormedicatie bij een etterige, pijnlijke of stinkende oorontsteking. Het past wel bij lichte irritatie, bij de verzorging van de oorschelp en tussen opvlammingen door, nadat het oor goed is schoongemaakt.

Waarom een schoon oor en de biofilm zoveel uitmaken

Bacteriën in een chronisch oor zitten vaak in een biofilm: een slijmlaag waarin ze beschermd samenleven. Zilver bereikt bacteriën in een biofilm veel moeilijker dan losse bacteriën. In een laboratoriumstudie uit 2025 werd zilversulfadiazine duidelijk effectiever tegen Pseudomonas uit hondenoren als het werd gecombineerd met een oorreiniger met Tris-EDTA en NAC (N-acetylcysteïne), stoffen die de biofilm losmaken ^[8]. Dat is een les die ook voor colloïdaal zilver geldt: eerst reinigen en de biofilm aanpakken, dan pas zilver.

Colloïdaal zilver op wondjes

Bij mensen is zilver op wonden goed onderzocht. Een Cochrane-review van 26 studies vond geen overtuigend bewijs dat zilverhoudende verbanden of crèmes wondinfecties voorkomen of de genezing versnellen. Eén studie zag minder infecties met zilvernitraat, drie studies zagen juist meer infecties met zilversulfadiazine ^[9]. Zilver op een wond is dus geen garantie. Schoonhouden, beschermen en tijdig een dierenarts bij diepe, vieze of bijtwonden blijven de basis.

Mag je colloïdaal zilver aan je hond of kat laten drinken?

Nee, dat raden wij af. Op internet staan adviezen om dagelijks colloïdaal zilver te drinken of in de waterbak te doen. Daar zijn vijf goede redenen tegen.

De veiligheid is nooit aangetoond. Colloïdaal zilver mag sinds 2002 niet in voedingssupplementen worden gebruikt, omdat het niet op de Europese lijst van toegestane mineralen staat. De Europese voedselautoriteit EFSA beoordeelde zilverhydrosol (een ander woord voor colloïdaal zilver) in 2008 en opnieuw in 2018. Beide keren waren de gegevens onvoldoende om opname en veiligheid te beoordelen ^[3][4]. Voor honden en katten bestaat dat bewijs evenmin.
Zilver stapelt zich op. Langdurige inname van zilver kan leiden tot argyrie: een blijvende grijsblauwe verkleuring van huid en slijmvliezen. Bij het oog heet dat argyrose ^[10]. Bij mensen zijn gevallen beschreven na maandenlang drinken van colloïdaal zilver ^[11]. Metallisch zilver lijkt minder schadelijk dan opgeloste zilverzouten ^[10], maar minder schadelijk is iets anders dan onschadelijk.
Het verschil in dosis is groot. Wie dagelijks 30 ml colloïdaal zilver van 10 ppm laat drinken, geeft 300 microgram zilver per dag. Dat is ruim 100 milligram per jaar. Drie keer sprayen op de huid (samen ongeveer 0,3 ml) is ongeveer 3 microgram, en daarvan dringt via intacte huid maar een heel klein deel het lichaam binnen ^[12]. Drinken geeft dus zo’n honderd keer meer zilver, en dat zilver komt ook nog eens rechtstreeks in de darm.
Zilver kiest geen kant in de darm. Het werkingsmechanisme van zilver is breed ^[6]. Er is geen onderzoek dat laat zien dat zilver in de darm alleen de verkeerde bacteriën raakt. Wie de darmflora wil ondersteunen, werkt aan herstel en diversiteit, niet met een breedwerkend middel.
Ook tegen zilver ontstaat resistentie. Bacteriën kunnen zilver actief naar buiten pompen. De genen daarvoor liggen vaak op verplaatsbare stukjes DNA, soms samen met genen voor antibioticaresistentie ^[6]. Panáček en collega’s (2018) lieten zien dat E. coli na herhaald contact met zilvernanodeeltjes het eiwit flagelline ging maken, waardoor de deeltjes aan elkaar gingen klonteren en hun werking verloren ^[13]. Elke dag een beetje zilver is daarom precies de verkeerde strategie.

Wordt het erger na het starten?

Sommige aanbieders noemen een verergering na de start een herxheimerreactie: een teken dat het middel aanslaat. Bij een dier is dat geen veilig uitgangspunt. Een dier kan niet vertellen wat het voelt. Wordt de huid roder, het oor pijnlijker of wordt je dier sloom of ziek? Stop dan en laat je dier nakijken.

Hoe veilig is colloïdaal zilver op de huid, in het oor en rond het oog?

Uitwendig en kortdurend gebruikt is het risico laag. Er zijn wel een paar duidelijke grenzen.

Huid. Zilvernanodeeltjes dringen nauwelijks door intacte huid. Bij beschadigde huid nam de opname in laboratoriumonderzoek wel toe ^[12]. Gebruik het daarom op kleine plekken en kort, niet wekenlang op grote open wonden.
Katten. Katten wassen zich en likken een deel van wat je op hun vacht sproeit op. Spray daarom een beperkte plek, laat het drogen en gebruik het niet langdurig over grote oppervlakken. Specifiek onderzoek bij katten ontbreekt.
Oor. Gebruik niets in het oor zonder dat het trommelvlies is gecontroleerd als je hond pijn heeft, het hoofd scheef houdt, pus of bloed uit het oor komt of het oor sterk ruikt. Dan eerst naar de dierenarts.
Oog. Langdurig gebruik van zilverhoudende oogdruppels kan leiden tot blijvende verkleuring van het oogslijmvlies ^[10]. Gebruik de oog- en oordruppels daarom kort. Een troebel, pijnlijk of half dichtgeknepen oog hoort altijd bij de dierenarts.
Neus. De neusspray is bedoeld voor kortdurende verzorging. Bij mensen met chronische sinusitis is colloïdaal zilver in de neus onderzocht. In een kleine studie met 22 patiënten was tien dagen spoelen veilig: het zilvergehalte in het bloed steeg tijdelijk, niemand kreeg argyrie, maar het werkte niet beter dan antibiotica ^[14]. In een gerandomiseerde studie gaf een zilverneusspray na zes weken geen betere klachtenscore dan een zoutoplossing ^[15]. Veilig bij kort gebruik dus, maar zonder aangetoonde meerwaarde boven gangbare zorg. Aanhoudende neusuitvloeiing, bloed of niezen bij een kat met koorts vraagt om onderzoek.

Situatie	Colloïdaal zilver past	Eerst naar de dierenarts
Huid	Rode plek, schaafplek, irritatie in plooien of tussen de tenen	Diepe wond, bijtwond, zwelling, koorts
Oor	Verzorging van de oorschelp, lichte irritatie na reinigen	Pus, bloed, pijn, scheve kop, sterke geur
Oog	Licht traanoog, vuiltje, korte verzorging	Troebel oog, dichtgeknepen oog, rode oogbal
Neus	Korte verzorging bij droge of geïrriteerde neus	Bloed, eenzijdige uitvloeiing, koorts

Colloïdaal zilver-zinkspray: waarom zilver en zink samen?

De zilver-zinkspray combineert twee rollen. Zilver ondersteunt een lage microbiële druk op het huidoppervlak. Zink draagt bij aan het onderhoud en herstel van de huidbarrière.

Zink is een sporenelement dat nodig is voor honderden enzymen. Bij wondherstel zijn vooral de zinkafhankelijke enzymen belangrijk die beschadigd weefsel opruimen en ervoor zorgen dat nieuwe huidcellen over de wond groeien. Zink beschermt huidcellen daarnaast tegen schade door vrije radicalen en bacteriële gifstoffen. Een overzichtsartikel van Lansdown en collega’s (2007) concludeerde dat uitwendig zink in de wondzorg wordt onderschat ^[16]. Kanttekening: dat onderzoek gaat vooral over zinkoxide in zalven en verbanden. Colloïdaal zink zelf is bij dieren niet onderzocht.

Wat betekent 15 ppm zink voor je dier?

Een paar keer sprayen bevat enkele microgrammen zink. Een hond krijgt via zijn voer dagelijks milligrammen zink binnen, dus duizend keer meer. Twee dingen volgen daaruit. Het likken van een besproeide plek geeft geen zinkbelasting. En de spray lost geen zinktekort op. Huidproblemen door een tekort aan zink, zoals bij sommige husky’s en malamutes, horen bij de dierenarts en vragen om aanpassing van voeding of suppletie.

Wij gebruiken de zilver-zinkspray bij rode, geïrriteerde huid, kleine schaafplekjes, vochtige plooien en grotere oppervlakken waar druppelen onhandig is. Bij een kat sproeien we alleen een kleine plek.

Colloïdaal goud bij hond en kat: wat weten we echt?

Goud: van tuberculose en reuma tot implantaten

Goudzouten bij mensen. Vanaf de jaren twintig van de vorige eeuw werden goudverbindingen ingezet, eerst bij tuberculose en vanaf 1929 bij reumatoïde artritis. Decennialang waren goudzouten een standaardmiddel bij reuma. Ze verdwenen niet omdat ze niet werkten, maar omdat nieuwere middelen minder bijwerkingen gaven ^[20].
Goudzouten bij hond en kat. Ook in de diergeneeskunde zijn goudzouten gebruikt, bijvoorbeeld bij de auto-immuunhuidziekte pemphigus en bij chronische ontsteking van de bek bij katten. Ze remmen het immuunsysteem en vragen om bloedcontroles.
Metallisch goud in het weefsel. Het meest relevante veterinaire onderzoek met goud gaat over iets anders: het inbrengen van kleine goudkorrels bij acupunctuurpunten rond de heup. In een gecontroleerde studie met 78 honden met heupdysplasie verbeterde na zes maanden 83% van de honden met goud, tegen 60% in de placebogroep. Het effect hield twee jaar aan ^[17]. Meer informatie over goudacupunctuur vind je hier. Bij ratten met kunstmatig opgewekte gewrichtsontsteking verminderden goudnanodeeltjes die in het gewricht werden gespoten de ontstekingsverschijnselen ^[18]. Danscher en Rasmussen beschrijven hoe afweercellen (macrofagen) metallisch goud langzaam oplossen tot goudionen. Dat proces heet dissolucytose. Rond goudkorrels blijven die ionen plaatselijk en lijken ze ontsteking te remmen. Bij goudnanodeeltjes verspreiden de ionen zich door het lichaam en hoopt goud zich onder meer in de lever op. De auteurs hebben zelf commerciële belangen bij goudtoepassingen ^[20].

De rode draad: goudionen remmen ontstekingscellen. Dat is mechanistisch aannemelijk en bij goudzouten klinisch aangetoond. Of een colloïdale goudoplossing op de huid of in de bek genoeg goudionen op de juiste plek oplevert, is niet onderzocht.

Hoe wij colloïdaal goud positioneren

Colloïdaal goud is bij NGD Care een product dat van oudsher wordt gebruikt, niet een middel met een aangetoonde werking bij hond of kat. Wie ermee werkt, doet dat op basis van traditie en eigen ervaring. Wij beloven er geen effect op gewrichten, energie of hersenfunctie mee.

Colloïdaal koper: waarom wij hier extra voorzichtig zijn

Koper is een essentieel sporenelement, nodig voor bindweefsel, pigment en afweer.

in het begin van de twintigste eeuw werden colloïdale metalen, waaronder koper, breed uitgeprobeerd, onder meer bij infecties en kanker. Die publicaties beschrijven vooral ervaringen, zonder controlegroepen zoals we die nu kennen. In een onderzoek bij tien mensen met slecht genezende wonden gingen wonden met koperoxidehoudende verbanden beter dicht, mogelijk doordat koper de aanmaak van nieuwe bloedvaatjes stimuleert. Het ging om een reeks casussen zonder controlegroep ^[22].

Maar bij honden is te veel koper een groter probleem dan te weinig. Overtollig koper stapelt zich op in de lever en kan daar een chronische leverontsteking veroorzaken. Die kopergerelateerde leverziekte komt vooral voor bij de Bedlington terriër, Labrador retriever, Dobermann, Dalmatiër en West Highland white terriër, maar wordt volgens het consensusrapport van het Amerikaanse college van internisten voor dieren (ACVIM) ook bij andere rassen en kruisingen gezien ^[19]. Leverspecialisten wijzen erop dat commercieel hondenvoer al ruim koper bevat.

Daar komt een rekensom bij. Colloïdaal koper van 5 ppm bevat 5 microgram koper per milliliter. Een hond krijgt via voer elke dag milligrammen koper binnen. Als kopersupplement betekent het product dus weinig. Een echt kopertekort is zeldzaam en hoort door een dierenarts te worden vastgesteld.

Ons advies voor colloïdaal koper:

Gebruik het uitwendig en kortdurend.
Geef het niet inwendig zonder overleg met je dierenarts.
Gebruik het nooit inwendig bij leverziekte, verhoogde leverwaarden of bij de rassen hierboven.

Waarom terugkerende oor- en huidproblemen geen zilverprobleem zijn

Omdat bacteriën en gisten op de huid meestal het gevolg zijn, niet de oorzaak. Bij de meeste honden met steeds terugkerende oorontstekingen of jeuk ligt er een allergie of een verstoorde huidbarrière onder. Op die verzwakte huid groeien stafylokokken en Malassezia-gisten veel makkelijker.

Zilver verlaagt het aantal microben aan het oppervlak. Dat kan verlichting geven. Maar als de huidbarrière, de voeding en het afweersysteem niet veranderen, komen de klachten terug. Dat zien we in de praktijk regelmatig: honden die al jaren van oorontsteking naar oorontsteking gaan, met steeds een nieuw middel voor het oor.

Daarom kijken wij verder dan het oor. Via de darm-huid-as heeft de darm grote invloed op ontsteking en jeuk in de huid. Een aanpak die blijft werken, combineert lokale verzorging met voeding, darmherstel en ondersteuning van de huidbarrière. Colloïdaal zilver is in dat geheel een hulpmiddel voor de buitenkant, geen oplossing voor de binnenkant.

Overzicht: welk colloïdaal product waarvoor?

Product	Sterkte	Waarvoor wij het gebruiken	Let op
Colloïdaal zilver	10 ppm	Uitwendig op huid, oorschelp en kleine wondjes	Niet drinken, niet in de waterbak
Zilver oog- en oordruppels	10 ppm, met pipet	Korte verzorging bij een geïrriteerd oog of oor	Pijnlijk oog of etterig oor: eerst dierenarts
Zilver neusspray	10 ppm	Korte verzorging van de neus	Aanhoudende uitvloeiing: laten onderzoeken
Zilver-zinkspray	10 ppm zilver + 15 ppm zink	Rode, geïrriteerde huid en grotere oppervlakken	Bij katten alleen een kleine plek, laten drogen
Colloïdaal goud	10 ppm	Van oudsher gebruikt, werking bij dieren niet aangetoond	Houd verwachtingen bescheiden
Colloïdaal koper	5 ppm	Uitwendig en kortdurend	Niet inwendig zonder dierenarts; nooit bij leverziekte

Colloïdale producten van NGD Care

Onze colloïdale producten worden gemaakt van zuiver metaal en gezuiverd water, zonder conserveermiddelen of bindmiddelen, en zijn bedoeld voor uitwendige verzorging bij hond, kat en mens. Ze ondersteunen de verzorging van huid, oren, ogen en neus. Het zijn geen voedingssupplementen en geen vervanging voor diergeneeskundige behandeling. Bij terugkerende huid- of oorklachten kijken we liever naar het geheel, bijvoorbeeld met het Huid Support Traject.

Bekijk Colloïdaal zilver Bekijk de Zilver-zinkspray Bekijk het Huid Support Traject

Lees ook: waarom jeuk vaak in de darm begint, en hoe je de darmflora herstelt na een antibioticakuur.

Veelgestelde vragen

Mag mijn hond colloïdaal zilver drinken?

Nee, dat raden wij af. De veiligheid van colloïdaal zilver bij inname is nooit aangetoond en het is in Europa niet toegestaan als voedingssupplement ^[3][4]. Langdurige inname kan bovendien leiden tot blijvende grijsblauwe verkleuring van de huid ^[10]. Wij gebruiken colloïdaal zilver alleen uitwendig.

Is colloïdaal zilver veilig voor katten?

Uitwendig, op een kleine plek en kortdurend is het risico laag. Katten likken wel een deel op tijdens het wassen. Spray daarom een beperkte plek en laat het drogen. Specifiek onderzoek bij katten ontbreekt.

Helpt colloïdaal zilver bij een oorontsteking bij de hond?

In het laboratorium remt zilver bacteriën uit hondenoren, maar bij resistente bacteriën pas boven de 10 microgram per milliliter die colloïdaal zilver van 10 ppm bevat ^[2]. Bij een etterige, pijnlijke of stinkende oorontsteking ga je eerst naar de dierenarts. Colloïdaal zilver past bij lichte irritatie en verzorging na het reinigen.

Wat is het verschil tussen ionisch en colloïdaal zilver?

Ionisch zilver bestaat uit opgeloste zilverionen, colloïdaal zilver uit zwevende zilverdeeltjes. Deeltjes werken grotendeels doordat ze zelf langzaam ionen afgeven ^[6]. Het verschil zit vooral in stabiliteit en gelijkmatige afgifte, niet in een totaal ander werkingsmechanisme.

Kan mijn hond blauw worden van colloïdaal zilver?

Bij langdurige inname is dat mogelijk. Die aandoening heet argyrie en is bij mensen beschreven na maandenlang drinken van colloïdaal zilver ^[10][11]. Bij kortdurend uitwendig gebruik op kleine plekken is het risico zeer klein, omdat er weinig zilver door de huid wordt opgenomen ^[12].

Conclusie

Colloïdaal zilver is bij hond en kat een bruikbaar hulpmiddel voor de uitwendige verzorging van huid, oren, ogen en neus, mits kort, gericht en na goede reiniging. Het is geen natuurlijk antibioticum, en drinken raden wij af vanwege onbewezen veiligheid, opstapeling en resistentie. De zilver-zinkspray voegt zink toe voor de huidbarrière, terwijl colloïdaal goud vooral op traditie leunt en colloïdaal koper bij honden extra voorzichtigheid vraagt. Wie terugkerende huid- of oorklachten echt wil oplossen, kijkt verder dan het oppervlak.

Literatuur

Morones JR, Elechiguerra JL, Camacho A, Holt K, Kouri JB, Ramírez JT, Yacaman MJ. The bactericidal effect of silver nanoparticles. Nanotechnology. 2005;16(10):2346-2353. doi:10.1088/0957-4484/16/10/059
Bae SG, Yun SH, Oh TH. In vitro antimicrobial effects of silver nanoparticles on microorganisms isolated from dog with otitis external. Journal of Veterinary Clinics. 2017;34(6):425-428. doi:10.17555/jvc.2017.12.34.6.425
EFSA Panel on Food Additives and Nutrient Sources added to Food (ANS). Safety and bioavailability of silver hydrosol as a source of silver added for nutritional purposes to food supplements. EFSA Journal. 2018;16(3):5237. doi:10.2903/j.efsa.2018.5237
RIVM. Nadelige effecten van zilver nanodeeltjes op geheugen. rivm.nl, dossier Nanotechnologie en gezondheid. Geraadpleegd oktober 2026.
Crystal Colloidals. Colloidal Silver, Colloidal zinc & silver mix: productspecificaties en analysecertificaat. crystal-colloidals.com. Geraadpleegd oktober 2026. [Fabrikantgegevens, geen wetenschappelijke publicatie]
Mijnendonckx K, Leys N, Mahillon J, Silver S, Van Houdt R. Antimicrobial silver: uses, toxicity and potential for resistance. Biometals. 2013;26(4):609-621. doi:10.1007/s10534-013-9645-z
von Silva-Tarouca MSE, Wolf G, Mueller RS. Determination of minimum inhibitory concentrations for silver sulfadiazine and other topical antimicrobial agents against strains of Pseudomonas aeruginosa isolated from canine otitis externa. Veterinary Dermatology. 2019;30(2).
Papadogiannaki I, Cerundolo R, Plant J, Villiers E, Littler J, Wisniewska A, Sgardelis P. Antibacterial in vitro properties of silver sulfadiazine in combination with Tris-EDTA and N-acetylcysteine against Pseudomonas aeruginosa isolates from dogs with suppurative otitis. Microbiology Research. 2025;16(7):138. doi:10.3390/microbiolres16070138
Storm-Versloot MN, Vos CG, Ubbink DT, Vermeulen H. Topical silver for preventing wound infection. Cochrane Database of Systematic Reviews. 2010;(3):CD006478. doi:10.1002/14651858.CD006478.pub2
Drake PL, Hazelwood KJ. Exposure-related health effects of silver and silver compounds: a review. Annals of Occupational Hygiene. 2005;49(7):575-585. doi:10.1093/annhyg/mei019
Wadhera A, Fung M. Systemic argyria associated with ingestion of colloidal silver. Dermatology Online Journal. 2005;11(1):12.
Larese FF, D’Agostin F, Crosera M, Adami G, Renzi N, Bovenzi M, Maina G. Human skin penetration of silver nanoparticles through intact and damaged skin. Toxicology. 2009;255(1-2):33-37. PMID: 18973786
Panáček A, Kvítek L, Smékalová M, et al. Bacterial resistance to silver nanoparticles and how to overcome it. Nature Nanotechnology. 2018;13(1):65-71. doi:10.1038/s41565-017-0013-y
Ooi ML, Richter K, Bennett C, Macias-Valle L, Vreugde S, Psaltis AJ, Wormald PJ. Topical colloidal silver for the treatment of recalcitrant chronic rhinosinusitis. Frontiers in Microbiology. 2018;9:720. doi:10.3389/fmicb.2018.00720
Scott JR, Krishnan R, Rotenberg BW, Sowerby LJ. The effectiveness of topical colloidal silver in recalcitrant chronic rhinosinusitis: a randomized crossover control trial. Journal of Otolaryngology, Head & Neck Surgery. 2017;46:64. doi:10.1186/s40463-017-0241-z
Lansdown ABG, Mirastschijski U, Stubbs N, Scanlon E, Ågren MS. Zinc in wound healing: theoretical, experimental, and clinical aspects. Wound Repair and Regeneration. 2007;15(1):2-16. doi:10.1111/j.1524-475X.2006.00179.x
Jaeger GT, Larsen S, Søli N, Moe L. Two years follow-up study of the pain-relieving effect of gold bead implantation in dogs with hip-joint arthritis. Acta Veterinaria Scandinavica. 2007;49:9. doi:10.1186/1751-0147-49-9
Leonavičienė L, Kirdaitė G, Bradūnaitė R, et al. Effect of gold nanoparticles in the treatment of established collagen arthritis in rats. Medicina (Kaunas). 2012;48(2):91-101. [Dierexperimenteel onderzoek bij ratten]
Webster CRL, Center SA, Cullen JM, Penninck DG, Richter KP, Twedt DC, Watson PJ. ACVIM consensus statement on the diagnosis and treatment of chronic hepatitis in dogs. Journal of Veterinary Internal Medicine. 2019;33(3):1173-1200. doi:10.1111/jvim.15467
Danscher G, Rasmussen S. nanoGold and µGold inhibit autoimmune inflammation: a review. Histochemistry and Cell Biology. 2023;159(3):225-232. doi:10.1007/s00418-023-02182-9 [Auteurs melden commerciële belangen]
Soli F, Terrill TH, Shaik SA, Getz WR, Miller JE, Vanguru M, Burke JM. Efficacy of copper oxide wire particles against gastrointestinal nematodes in sheep and goats. Veterinary Parasitology. 2010;168(1-2):93-96. doi:10.1016/j.vetpar.2009.10.004
Melamed E, Kiambi P, Okoth D, Honigber I, Tamir E, Borkow G. Healing of chronic wounds by copper oxide-impregnated wound dressings: case series. Medicina. 2021;57(3):296. doi:10.3390/medicina57030296

Dit artikel is educatief en gebaseerd op wetenschappelijke literatuur. Een deel van de genoemde studies is uitgevoerd in het laboratorium, bij mensen of bij proefdieren en is niet direct bij honden of katten of met deze specifieke producten uitgevoerd. Dit artikel vervangt geen consult bij een (integratief) dierenarts. De colloïdale producten van NGD Care zijn bedoeld voor uitwendige verzorging en zijn geen voedingssupplementen of geneesmiddelen; er worden geen therapeutische claims gedaan.